معرفي كتاب: جنگ آينده

غيرممكن بودن پيش‌بيني آينده و عدم قطعيت اين موضوع بر تعداد فرضيه‌هايي كه براي تفكر آينده لازم است مي‌افزايد. بنابراين، تمامي مطالعات درخصوص آينده در واقع نوعي گمانه‌زني هستند. همچنين براي نگاه به آينده بايد گذشته را نيز در نظر گرفت؛ زيرا «حال»، لبه پيشين «گذشته» و نيز خط عزيمت «آينده» است. ميراث گذشته همراه ماست و ما در رويارويي با مشكلات زمان حال به‌طور روزمره با اين ميراث دست و پنجه نرم مي‌كنيم. در نظر گرفتن گذشته به لحاظ عقلايي ما را از تفكر آزادانه در مورد آينده باز مي‌دارد؛ اما ناديده گرفتن يا كنار نهادن گذشته نيز تفكر در مورد آينده را لاجرم به زباله‌دان «عدم اطمينان» مي‌افكند. آنچه به لحاظ نظامي باقي مانده، بيانگر سه ميراث اصلي است: ناپليون، انقلاب صنعتي، فن‌آوري نوين. اول: ميراث ناپليوني؛ يعني مشاهدات ژوميني و كلازويتس ، همراه با تجربه منحصربه‌فرد در دوره پس از ناپليون، مجموعه‌اي از تدابير نظامي مشتمل بر استفاده گسترده از نيروهاي نظامي اجباري در زمان اضطرار را به دست مي‌دهد. نيروهايي كه انگيزه اوليه آنها نابود كردن زيرساختها و نيروهاي نظامي دشمن است كه عمدتاً با تعداد بسيار سربازان، يگانها و سيستمهاي تسليحاتي انجام مي‌شود. دوم؛ فرآيندهاي سيستميك انقلاب صنعتي موجب تقويت باور ما به ارتشهاي انبوه و مسلح كردن كشور شده، ابزارهاي مادي را براي نبرد نهايي؛ يعني انهدام و تسليم بدون قيد و شرط دشمن فراهم مي‌كند. سوم؛ فن‌آوري نوين كه در قرن نوزدهم و با سلاحهاي انفرادي خان دار آغاز و تا نصب سلاحهاي هسته‌اي بر روي موشكهاي بالستيك قاره‌پيما در قرن بيستم پيش رفت، تدابير مورد بحث را محقق ساخت.