نظريه ارجاع مستقيم و مسيله جايگزيني اسامي خاص هم‌مرجع در جمله‌هاي نگرش گزاره‌اي

Direct Reference Theory and the Substitutivity of Co-referent Proper Names in Propositional Attitude Sentences

نظريه ارجاع مستقيم در باب اسامي خاص، متعاقب ناكارآمدي نظريه‌هاي توصيفي در تبيين ارجاع اسامي خاص مطرح شده است. امّا خود اين نظريه با مشكلي اساسي روبرو بوده است. اگر تنها جز معني در يك اسم خاص، ارجاعِ آن است، چرا جايگزيني دو اسم خاص هم‌مرجع در جمله‌هاي نگرش گزاره‌اي به تغيير ارزش صدق جمله منجر مي‌شود؟ پاسخ‌هاي فلاسفه و معني‌شناسانِ طرفدار نظريه ارجاع مستقيم قانع‌كننده نبوده است. به نحوي كه اكثر آن پاسخ‌ها مستلزم عدول از اصول نظريه ارجاع مستقيم بوده‌اند. در اين ميان، راه حلّي كه بر عوامل كاربردشناختي تكيه دارد، مقبول‌تر از سايرين به نظر مي‌رسد. با اين حال، نگارنده سعي دارد مسيله را با برداشتي كاربردشناختي از ارجاع اسامي خاص و با استفاده از تمايز تعبيري لفظ‌نگر- مصداق‌نگر به نحو روشن‌تري – كه تعارضي هم با نظريه مذكور ندارد – تبيين و حل كند. بر اين اساس، جايگزيني اسامي خاص هم‌مرجع تنها زماني ارزش صدق جمله را تغيير مي‌دهد كه عوامل كاربردشناختي تعبيري متفاوت را از ارجاع اسم خاص به دست دهند.

Inadequacy of descriptive theories to account for the mechanism of reference led to the emergence of the direct reference theory. This theory, however, has its own problems. If the only component of the meaning of a proper name is its referent, then how is it that the substitution of two co-referent proper names in propositional attitude sentences changes the truth value of the sentence? The proponents of the theory have provided some responses, but not everyone has been convinced. Moreover, language philosophers and semanticists have tried to solve the problem. Most of these solutions involve diversion from the principles of the direct theory. Among these, though, the pragmatic solution seems the most acceptable one. However, taking a pragmatic conception of reference and utilizing de dicto - de re interpretive distinction, this study gives a clearer account of the problem. It will be shown that the substitution of co-referent proper names might cause changes in truth value of the sentence, only when the pragmatic factors yield a different referent for the proper name.