سرشت امر سياسي در شهر خداي آگوستين

The Nature of Political Affair in Augustine’s City of God

اين مقاله مي‌كوشد تا با بررسي فقراتي اساسي و مهم از رساله شهر خدا اثر سنت آگوستين، متاله برجسته مسيحي، پرتويي بر تضمنات سياسي آن بيفكند. در اينجا با توجه به راي پيتر بورنل، كه در مقاله‌اي با عنوان «جايگاه سياست در شهر خداي آگوستين» به نگارش درآمده است، نشان خواهيم داد كه در الهيات آگوستين، جايي براي بحث از «سياست» به مثابه موضوعي مستقل وجود ندارد. سياست در نظر وي، امري سلبي و ملازم با سرشت عدمي و اينجهاني وضعيت پساهبوط است و در بهترين حالت مي‌تواند نمودي از حفظ امنيت و آرامش در اين سراي فاني، به عنوان منزلگاهي براي زايران «شهر خدا» باشد. آگوستين انسان را موجودي بالطبع «اجتماعي» مي‌داند، اما اين اجتماعي‌بودن به زعم وي، در اثر «سياسي‌شدن» وي كه به ضرورت شرايط پساهبوط بر او رخ نموده است، مخدوش گشته است. بنابراين، آگوستين با اعراض كامل از سنت فلسفه سياسي يوناني، و با نفي مناسبات مدني، اينجايي و اكنوني، شهر خداي خود را در ساحتي غيرجسماني ترسيم مي‌كند.

This article tries to cast a new light on the political implications of Saint Augustine’s City of God. Considering Peter Burnell views as in his “the status of politics in St. Augustine’s city of god”, we will show that in Augustine’s theology there is no room to discuss “politics” as an autonomous subject. For him, politics is a matter of worldly and post Descent status. At best, politics in can be a means of maintaining peace and security at this temporal world, and as an abode for the pilgrims of “the City of God”. Though man is naturally considered as a “social being” in Augustine’s thought, he believes this feature has been faded at the result of “politicalization” which has been imposed on him by his post Descent condition. So Augustine, completely detaching from Greek tradition of political philosophy and denying of civic relations, depicts his own city of God in non-corporeal utopia.