سروش تولاّ

Soroush – e – Tavalla

شمس الشعرا سروش اصفهاني، از سرآمدان شعر و ادب دوره قاجاريه و از اركان اربعه قصيده در عهد ناصري و در سبك شاعري، پيرو استادان كهن به ويژه فرخي سيستاني و امير معزي است. از جمله مضامين برجسته و پر بسامد در شعر سروش، بيان مناقب آل اللّه عليهم‌السّلام در والاترين سطوح بوده است. شيوه بيان و عرضه اين گونه مناقب حاكي از حضور تفكر ويژه‌اي در دربار ناصرالدين شاه قاجار است. اين واقعيت در اين مقاله به طور مشروح نشان داده شده است.

Soroush Esfahani is one of the most outstanding poets of the Qajar Period and a follower, in style of poetry, of Farrokhi Sistani. One of the most prominent subjects of his poetry is “the virtues of Ahl-e-bait, peace be upon them. The manner of expression and its style in these poems indicates the presence of a particular type of thought in Naser-e-din shah court. This essay hopes to demonstrate this particular court style.