سماع كيان و زخمه ازلي

Audition of Being and the Pre-eternal Plectrum

يكي از اسباب تكامل تفكر فلسفي، برخورد افكار انديشمندان و فلا‌سفه در طول تاريخ فلسفه و حكمت بوده است. سنت حسنه رد و اشكال بر گفته‌هاي ديگران و تحشيه و تحرير كتب آنان يكي از جلوه‌هاي آن برخورد و اين تكامل ميباشد. يكي از كساني كه بگواهي نوشتاري بازمانده از او در پي بررسي و تحليل و رد و ابرام انديشه گذشتگان بوده استاد الحكما مرحوم آيت‌الله رفيعي قزويني است. وي در تعليقه خود بر شرح هياكل النور حكيم جلا‌ل‌الدين دواني در ذيل شرح دواني بر هياكل النور بشدّت و با‌ لحني متنسّكانه به نظر شارح تاخته، اگرچه با شيوه‌يي خاص و رندانه، آنرا در قالب مقبول و مشروع آن پذيرفته است و همين موضوع مقاله‌يي است كه در پيش داريم.

One of tools for the development of philosophical thought has always been the clash of the thoughts of thinkers and philosophers in the course of the history of philosophy and wisdom. The good tradition of criticizing others’ words and writing glosses or commentaries on their books is one of the manifestations of this development. One of the people who tried to examine, analyze, reject, and criticize others’ ideas and thoughts in his works was Ayatullah Rafi’i Qazwini. In his glosses on Jalal al-Din Dawani’s Sharh-i hayakil al-nur, he has harshly attacked the commentator employing a religious tone. However, following a specific and clever method, he has agreed with its religious framework.