بررسي ديدگاه علامه طباطبايي و شاگردان در مساله‌ي علم

Tabataba’i and his Successors Problem of Knowledge

علامه طباطبايي علم را به حضور امري مجرد براي امري مجرد تعريف مي كند، امر مجرد اول در علم حضوري همان وجود معلوم است و در علم حصولي صورت يا ماهيت معلوم است و امر مجرد دوم همان نفس عالم است. براي اثبات مجرد بودن دو امر مذكور ادله اي از طرف جناب علامه و ديگر فلاسفه معاصر اسلامي بيان شده است كه به نظر مي رسد اولين قدم در هستي شناسي علم بيان همين ادله تجرد نفس و صور ادراكي است. از ديگر اصولي كه مي تواند ما را در هستي شناسي علم ياري كند، عوالم وجود و انطباق آن‌ها بر هم، اتحاد علم و عالم و معلوم و بازگشت علم حصولي به حضوري است كه در اين نوشتار به تفصيل به آن‌ها خواهيم پرداخت.

Tabataba’i has defined knowledge as the presence of one abstract in another abstract. The first abstract which is the known has its existence in knowledge by presence and its essence in knowledge by aquintance. The second one is the very knower’s mind. Tabataba’i and his successors have deduced some argument in order to demonstrate abstractedness of the two mentioned case. It seems that such argumentation would be the first step in ontology of knowledge. Other steps and themes are the realms of being, overlapping of these realms, unification of knower and known and that of knowing [world], and reduction of knowledge by acquaintance to knowledge by presence.