دينداري فرهنگي نمود فرهنگ در صور دينداري

Cultural Religiosity Manifestation of Culture in the Forms of Religiosity

در تعامل دين با فرهنگ اشكالي گونه‌گون از تدين بروز مي‌كند. عوامل متعددي در شكل‌گيري دينداري فرهنگي دخالت دارند كه از جمله مي‌توان به شرايط جغرافيايي و تاريخي، فضا، عادت‌واره و رسانه‌ها اشاره كرد. اين مقاله براي گونه‌شناسي دينداري فرهنگي چهارگونه اصلي: تدين قشر فرودست فرهنگي، تدين قشر متوسط فرهنگي، تدين روشنفكران و تدين عالمان ديني را مفهوم‌پردازي كرده است. مهم‌ترين عاملي كه دو دسته روشنفكران و عالمان ديني را از دو قسم ديگر جدا مي‌نمايد بهره‌مندي از تعقل در دينداري است و در عين حال نحوه رويارويي با عقل به شكاف ميان روشنفكران و عالمان ديني مي‌انجامد.

Different kinds of religiosity emerge in the interaction between religion and culture. Various factors are involved in the formation of cultural religiosity, including geographical and historical conditions, environment, habitus and media. The present paper is an attempt to conceptualize the typology of four main forms of cultural religiosity: the religiosity of culturally lower stratum, religiosity of culturally middle stratum, religiosity of intellectuals and religiosity of religious scholars. The main factor distinguishing the intellectuals and religious scholars from the other two strata is their possession of reasoning in religiosity, while the way of dealing with reason leads to the gap between intellectuals and religious scholars. Keywords: Culture, Habitus, Religion, Diversity Of Religiosity, Cultural Religiosity