بررسي تطبيقي ديدگاه هاي انسان شناسي مزلو و مولوي با تاكيد بر خودشكوفايي

A Comparative Study of Anthropology of Maslow and Moulavi with Emphasis on Self-transcendence

ديدگاه‌هاي آبراهام مزلو شباهت‌هاي آشكاري با آراي عرفاني مولوي دارد و آنچه مزلو در فكر و فرهنگ غرب به عنوان انسان خودشكوفا و خودشكوفايي مي‌جويد مي توانست در مولوي و ادبيات او بيابد. در اين نوشتار با روشي كتابخانه اي و نگرشي كيفي، نگاهي بر ديدگاه‌هاي روان‌شناسانه مزلو انداخته مي‌شود و پس از بيان ديدگاه مزلو در باب شكوفايي و خاستگاه خودشكوفايي هشت مورد از ويژگي‌ها، حالات و رفتارهاي منتهي به خودشكوفايي تبيين مي‌گردد و در هريك از اين موارد ديدگاه هاي مولوي نقل مي‌شود. سخنان مزلو در اين باب در بسياري از موارد قرابت آشكاري با عارف ايراني قرن هفتم دارد. اما اين نكته اثبات مي شود كه مولوي، بيش از مزلو، عالم هستي را مي فهمد و نيازهاي انسان را حس مي‌كند.

The viewpoints of Abraham Maslow (1908-1970) are very similar to mystical viewpoints of Moulavi. What Maslow looks for as self-transcendence in Western culture and thought can be found in Moulavi’s thoughts. The present article is an attempt to study the psychological ideas of Maslow through a qualitative research. Also the viewpoints of Maslow about transcendence and its basis have been discussed and eight traits, conditions and behaviors leading to transcendence have been explained. In each case, the viewpoints of Moulavi are also discussed. Interestingly, the viewpoints of Maslow in this regard are very similar to those of Iranian mystics of the seventh century. However, it can be also concluded that Moulavi’s understanding of the universe and man’s needs are much deeper than that of Maslow