بررسي امكان تشخيص گونه ‏هاي درختي در تصاوير هوايي رقومي به روش طبقه‏ بندي شي‏ ‏ـ‏ پايه

Investigation on the Possibility of Tree Species Identification Using Digital Aerial Images by Object- based Classification

داده‏هاي سنجش از دور، به‏ويژه تصاوير هوايي رقومي با توان تفكيك مكاني و راديومتري زياد، مي‏تواند ابزار مناسبي براي شناسايي گونه‏هاي درختي باشد. هدف از اين تحقيق بررسي قابليت اين تصاوير و روش شي‏ ‏ـ‏پايه براي تشخيص گونه‏هاي درختي است. به اين منظور منطقه‏اي 86/5 هكتاري از پارك طالقاني تهران انتخاب شد. تصاوير دوربين UltraCam-D چهار‏باندي ادغام‏شده با باند پانكروماتيك با پيكسل‏هايي به ‏ابعاد 7×7 سانتي‏متر و عمق راديومتري 12 بيت استفاده شدند. تصحيح هندسي تصاوير به كمك نقشه بزرگ‌مقياس (1:2000) منطقه و داده‏هاي پروازي (IMU) به روش مثلث‏بندي هوايي انجام گرفت. باندهاي اصلي به ‏همراه داده‏هاي تبديلي NDVI، PCA، و HIS در فرايند قطعه‏بندي و طبقه‏بندي مورد آزمون قرار گرفتند. طبقه‏بندي به‌‏روش شي‏ ‏ـ‏پايه صورت گرفت. ابتدا يك قطعه‏بندي با شاخص‏هاي مختلف انجام گرفت و نتيجه آن به‏صورت كيفي ارزيابي شد. بعد از انتخاب توصيف‏گرهاي مناسب براي تفكيك طبقات، طبقه‏بندي به روش نزديك‏ترين همسايه با تعريف نمونه‏هاي تعليمي براي هر طبقه اجرا شد. با بازديدهاي ميداني واقعيت زميني نقطه‏اي تهيه شد. ارزيابي صحت نقشه حاصل از طبقه‏بندي با نقشه واقعيت زميني نشان‏دهنده صحت كلي 78 درصد و ضريب كاپاي 73/0 است. گونه‏هاي چنار و عرعر به‏ترتيب بيشترين (817/0) و كمترين (248/0) ضريب كاپاي طبقه را كسب كردند. صحت كلي و ضريب كاپاي خوب و برابري آن‏ها، بيانگر قابليت خوب تصاوير مورد استفاده و روش شي‏ ‏ـ‏پايه در تشخيص اكثر گونه‏هاي درختي مورد مطالعه است. براي ارزيابي هر‏چه كامل‏تر قابليت داده‏هاي UltraCam-D ضرورت دارد اين داده‏ها در شرايط رويشگاهي مختلف و ديگر گونه‏ها استفاده شوند.