داستان‌‌‌وارگي در غزليّات شمس

Storytelling in the Sonnets of Shams

غزليّات مولانا بارها و بارها از جهات مختلف مورد بررسي و تحليل بزرگان و اديبان مختلف قرار گرفته است. با توجّه به ساختار غزل و ويژگي‌هاي آن به عنوان يك قالب شعري و سير تحوّل و تكامل آن از ابتدا تا عصر مولانا، درمي‌‌‌يابيم كه مولوي در غزليّاتش گويي نوع تازه‌‌‌اي از غزل‌داستاني و روايي را ـ كه پيش از او سنايي و عطّار بدان پرداخته بودند ـ به نمايش مي‌‌‌گذارد. اينكه مولانا از چه تمهيدات و شگردهايي براي بارورسازي غزل به عنوان بستري داستاني سود جسته است و اينكه غزل‌داستان‌‌‌هاي او چند گونه هستند و هر يك چه ويژگي‌‌‌هايي دارند، از جمله پرسش‌هايي است كه محور اصلي اين مقاله را تشكيل مي‌‌‌دهد.

Mowlavi’s sonnets have been repeatedly and from different points of views analyzed by several famed literary characters. Considering the structure and features of sonnet, as a poetic form, and its evolution course, it seems that Mowlavi is offering a new version of narrative sonnet – the issue had been paying attention by Attar and Sanaie before him. ‘What measures and techniques had Mowlavi used to enrich his sonnets as the base of storytelling?’ and, ‘what kind of literary genres and features are there in his sonnets?’ are the main questions to be answered in present essay.