بررسي تطبيقي روايت در بوف كور هدايت و پيكر فرهاد معروفي

A Comparative Study of the Nnarrative in Hedayat’s Boofe Koor and Maroofi’s Paykare Farhad

روايت به اَشكال مختلف و بي‌شمار در همه اعصار و مكان‌ها و جوامع حضور دارد. روايت با تاريخ بشر آغاز مي‌شود و در هيچ كجا ملّت بي‌روايتي وجود نداشته است. روايت درست مانند زندگي است؛ چرا كه انسان تحت تاثير منطق روايي داستان است و در نتيجه ساختار روايات همچون زندگي مختلف آدميان از گستره‌اي وسيع برخوردار است. آنچه موجب تمايز اَشكال روايت مي‌شود، شيوه به‌كارگيري عناصر روايي شامل پي‌رنگ، راوي و... در يك داستان است. در اين جستار قصد داريم تكنيك روايي و روش خاصّي را كه صادق هدايت و عبّاس معروفي به ترتيب در بوف كور و پيكر فرهاد، به عنوان رمان‌هاي مدرن، به كار گرفته‌اند، بررسي كنيم و سرانجام به دستور زبان اين دو نويسنده پي ببريم و تمايز روايت آنها را نشان دهيم. همچنين با ذكر مثال‌هايي از هر دو داستان، پيچش‌ها و تعقيدهاي هر كدام را بازنماييم.

Narrative has being existed in many different forms through communities in all places and all times. It began with human history, and there has been no nation with any narrative. Narrative is just like life. Since the man is under the influence of story’s narrative logic, the structure of narration has an extensive range just like the variety of lives of human societies. What makes the narrative forms look different is the way the narrative elements such as plot, narrator, etc. are being used in the story. We examine, in this paper, the narrative techniques and specific methods used by Sadegh Hedayat and Abbas Maroufi in their modern novels, Boofe Koor and Paykare Farhad, respectively. Finally, we try to realize and find out the author’s linguistic syntax and Show the distinctions exist between two narratives, and also, to represent the ambiguity of each work exposing some examples from both stories.