درآمدي بر نقد نظريه مدرن

An Introducation to the Critique of Modern Theory

نظريه (يا نظريه متقدم) يك سنتِ عقليِ طولاني در غرب است. مراد از نظريه يا سنت تفكر نظري در اين درآمدِ انتقادي، كوششِ فكري براي تبيين پديدارها پس از رخ‌دادن آنها نيست، بلكه منظور از نظريه، وضعيتِ پيشيني يا متقدمِ آن است؛ يعني هر نوع صورت‌بنديِ عمومي مقولات، مبتني بر تعقلِ محض كه پس‌آنگاه در پي ايجاد نسبت با واقعيت برمي‌آيد. اين تقدمِ تجريد بر تجربه يا اولويتِ ذهنيت بر عينيت به منظور نيل به موضعي بيروني و استعلايي براي نگرش به جامعه يا جهان، تقدمي دوران‌ساز و تعيين‌كننده است كه در سراسر دوران مدرن به صور مختلف در عرصه‌هاي فلسفه، سياست، هنر، دين و علم جاري شده است. پرسش مقاله حاضر آن است كه آيا نظريه مدرن با تقدم‌ورزيِ خود بر وجود، به ارزشي في‌نفسه بدل نمي‌شود (نهفتگيِ ارزش نظريه در خود نظريه)؟ در مقاله حاضر، اين في‌نفسگي خطايي بزرگ و ضد دانايي تصوير مي‌شود.

There is a long rational tradition in the West. In this article, theory or theoretical thought tradition are not meant an intellectual attempt for explaining phenomean before their happening, rather they are meant theory in it’s a priori status, that is a general configuration of categories based on common sense which seeks a relationship with reality affer coming to being. The precedence of abstraction over experience or priority of subjectivity over objectivity to reach an external and transcendental position to observe the society or the world are a determining precedence manifested in various forms in philosophy, politics, art, religion and science throughout the modern times. This article tries to answer the question that whether modern theory or a critique of existence by the self have not become a value, per se. In this article, this attitude is considered a great mistake and something contrary to knowledge.