تحليل نشانه- معناشناختي شعرِ «باران»

A Semio-Semantic Analysis of the Poem “Rain”

نشانه- معنا شناسي گفتماني، برآيند نشانه شناسي ساخت گرا و پساساخت گراست. اين ديدگاه، جريان توليد معنا را تابع فرايند پيچيده اي مي داند كه عوامل نشانه- معنايي بسياري در آن دخيل اند. كنشگر گفتماني پيوسته مرزهاي معنايي را بازنگري مي كند و معنا از زاويه ديد او آفريده مي شود و در رابطه تطبيقي بين احساس، ادراك و شناخت، نشانه- معناها، به گونه هاي سيال، متكثر و تنشي تبديل مي شوند. در اين مقاله نحوه شكل گيري فرايند حسّي- ادراكي و زيبايي شناختي گفتمان ادبي شعر «باران»، سروده گلچين گيلاني، بررسي مي شود و نشان مي‌دهد كه چگونه باران به‌عنوان نشانه واسطه اي از طريق رابطه حسي- ادراكي و زيبايي‌شناختي، سبب شكل گيري فرايندي مي شود كه «منِ» شخصي شاعر را در گسست با خود قرار مي دهد. نتيجه اين جدايي، عبور از مرزهاي «منِ» شخصي و پيوند با «منِ» استعلايي و دست يابي به «راز جاودانگي» و «هستي آرماني» است.

Semio-Semantics is the outcome of the interrelation between Structural and Post-structural linguistics. This approach believes that formation of meaning is a very complicated process in which many semantic factors are involved: the discursive actant incessantly reviews the semantic boundaries and creates a dynamic, multifaceted system of signs which is the result of the adjusting the emotions, perception and cognition. This article examines the sensual-perceptual process, and the aesthetic mechanism of the poem “Rain” by Golchin Gil?ni and concludes that “rain”, as a mediator sign, through the formation an sensual-perceptive relation, creates a process that isolates the poet from his “I”, integrates it with transcendental “I” and thus attains the “secret of immortality” and “ideal being”.