نگاهي به نسخه‌اي خطّي از اسرار الاوليا

An Appraisal on a Manuscript of Asrar-ul Owlia (Statements of Sheikh Fariduddin Shekar GanjWritten by Badruddin Eshagh Dehlavi)

كتب عرفاني در زبان و ادبيّات فارسي از جهت حفظ فرهنگ و ميراث عرفان اسلامي داراي جايگاه بسيار ويژه و ممتازي هستند و بررسي و تصحيح و انتشار نسخ خطّي اين كتب ارزشمند مي‌بايد از مهم‌ترين اولويّت‌هاي دانشجويان و اساتيد اين زبان قرار گيرد. در اين مقال نسخه ي خطّي «اسرار‌الاوليا » كه شامل مجموعه ي ملفوظات شيخ فريد‌الدّين شكر گنج( 664-569 ق)، از عارفان بزرگ چشتيّه ي هند در سده‌هاي ششم و هفتم، است و به دست يكي از شاگردانش به نام بدر‌الدّين اسحاق دهلوي (وفات 690 ق) گردآوري و نگاشته شده، معرّفي مي شود و ويژگي‌هاي سبكي و محتوايي كتاب مورد بررسي قرار مي‌گيرد.Mystical texts of the Persian language and literature occupy a very special and magnificent position in preserving the culture and heritage of the Islamic mysticism. Consequently, analysis, emendation, and publication of such manuscripts should be a priority for literature students and instructors. In the present article, a manuscript of Asrar-ul Owlia, which includes discourses of Sheikh Fariduddin Shekar Ganj, one of the well known mystics of Chishtian order of India in the 6th and 7th centuries AH gathered and written by one of his students, Badruddin Eshagh Dehlavi, is introduced and its stylistic and content characterestics are studied.