پيش بيني مسكن گروه‎هاي كم‎درآمد با تحليل طرف عرضه و تقاضا (مطالعه‎ي موردي: شهر دامغان)

مسكن به‎منزله‎ي نياز انسان، مقوله‎اي پيچيده معرّفي مي‎شود و ابعاد متنوّعي دارد. با وارد شدن به عرصه‎ي برنامه‎ريزي مسكن، اين امر حاصل مي شود كه اين نوع برنامه‎ريزي با توجّه به محدوديت‎ها و نيازهاي سكونتي، درصدد ارضاي احتياج‎ها و ارايه‎ي عملكردي مطلوب در پاسخ به نياز اقشار مختلف است. موضوع اساسي در چيستي مورد توجّه در اين نوشتار، پرداختن به اهمّيّت تعريف گروه هدف در اين مقوله‎ي خاص و برنامه‎ريزي و شناخت دقيق ساختار عرضه و تقاضاي اين بازار در گستره‎ي شهري است و به‎گفته‎اي درصدد پاسخ به اين دو پرسش است كه چه ميزان كمبود در زمان حال و آينده براي پاسخ به تقاضاي مسكن گروه‎هاي كم‎درآمد شهر دامغان وجود دارد؟ و مهم‎ترين وجوه تشكيل دهنده‎ي ساختار عرضه و تقاضاي مسكن چيست و به چه نوع واحد مسكوني در سطح محلّه‎هاي برنامه‎ريزي شهر دامغان نياز داريم؟ در عرضه‎ي مسكن براي پاسخ به تقاضا، عوامل متعدّدي نقش دارند كه شناخت اين عوامل يكي از نتايج مورد انتظار اين پژوهش است. از ابزارها و روش‎هاي مورد توجّه در اين بخش مدل موس است و نتايج ارايه شده‎ي آن، به‎درستي ساختار تقاضاي مسكن گروه‎هاي كم‎درآمد شهر دامغان را بيان مي‎كند. از راه‎حل‎هاي جلوگيري از بروز مشكل، كنترل اين ساختار (عرضه و تقاضا) و برآورد نيازهاي موجود در اين بخش و اِعمال سازوكارهاي موثّر است.