جايگاه ماده 103 منشور ملل متحد در حقوق بين‌الملل عام

معنا و گستره اثرگذاري ماده 103 منشور كه حاوي اعلام اولويت تعهدات ناشي از منشور بر تعهدات دول عضو به‌موجب هر موافقتنامه بين‌المللي ديگر است، داراي ابهامات زيادي است كه حتي در كنوانسيون حقوق معاهدات 1969 نيز اين ابهامات رفع نشده است. در اين مقاله تلاش شده است تا جايگاه اين ماده در حقوق بين‌الملل عام تبيين گردد و برخي از اين ابهامات رفع شود. به نظر مي‌رسد كه تصميمات الزام‌آور اركان مختلف سازمان ملل متحد به‌ويژه شوراي امنيت، بر ديگر تعهدات بين‌المللي اعضا برتري دارد و اين اولويت به حوزه قواعد عرفي نيز گسترش يافته است. اهميت منشور ملل متحد به‌عنوان قانون اساسي جامعه بين‌المللي باعث شده است كه عملاً دول غير عضو و حتي سازمان‌هاي منطقه‌اي و بين‌المللي نيز موظف به پذيرش اولويت تعهدات ناشي از منشور باشند. اثر حقوقي اولويت تعهدات ناشي از منشور آن است كه معاهدات و تعهدات معارض تا زمان رفع تعارض، به حالت تعليق درمي‌آيند