خوانش لاكاني روانپريشي رمان بوف كور

Lacanian Reading of Psychosis in The Blind Owl

آرا و نظريات ژاك لاكان در زمينه ناخودآگاه، دگرگوني شگرفي را در نقد ادبي پديد آورده است. وي با استفاده از مفهوم ضمير ناخودآگاه فرويد و زبان‌شناسي سوسور، به تبيين چارچوب نويني از مفهوم ضمير ناخودآگاه مي‌پردازد. در اين مقاله سعي بر آن است تا بر اساس نظريات لاكان ثابت شود راوي رمان بوف كور، سوژه‌اي روان پريش psychotic است كه قادر به تطبيق خود با شرايط پيراموني نيست و تحمل الزامات اجتماعي را ندارد. انزواي حاصل از جدايي از جمع، سرآغاز توهماتي است كه راوي بيمار بوف كور در آن شرايط، خود را شايسته جهاني آرماني مي‌پندارد، او سوژه‌اي است در گستره نمادين كه با مواجهه با فقدان و هجران، ميل به دست‌يابي به امر واقع را دارد و همواره با جابه‌جايي فانتزي‌هاي گوناگون درصدد دست‌يابي به لذت پايان‌ناپذير Jouissance است، بنابراين در آغاز به بيان اصطلاحات اين نظريه‌پرداز هم چون گستره «خيالي»، گستره «نمادين» و ساير اصطلاحات و سپس با توجه به مفاهيم لاكاني به نقد راوي بوف كور مي‌پردازيم.

The prominent French psychoanalyst, Jacques Marie Emile Lacan and his theories describing the unconscious, has created a huge transformation in Literary Criticism. He uses Freud’s concept of the unconscious and Saussure’s linguistics to explain the new framework of the concept of the unconscious. This paper is an attempt to apply the theories of Lacan in the narrator of The Blind Owl written by a contemporary writer Sadeq Hedayat as a subject of psychosis. Psychosis is a mental illness which is characterized by the patients’ disability to encounter the realities of their surrounding lives. The isolation and separation from society, is the beginning of illusions in which case, the patient thinks himself worthy of the ideal world. So, we express at the beginning the application of this theory in the realm of “imaginary,” the realm of the “symbolic” and other terms, then we review The Blind Owl’s narrator according to the implications of Lacan’s theories.