آموزش و پرورش در ايران باستان و شاهنامه

Education in Ancient Iran and Shahnameh

ايرانيان از دوران باستان براي آموزش و پرورش اهميّت بسيار قايل مي‌شدند و هدف اساسي آموزش و پرورش را چهار نكته مي‌دانستند: اوّل، كودك را معتقد و متديّن بارآورند؛ دوم، اخلاق وي را نيكو گردانند؛ سوم، به كودك پيشه و هنر بياموزند و چهارم، رعايت بهداشت تن. براي نيل بدين هدف، در ايران باستان آموزش و پرورش سه مرحله داشت: مرحله‌ي‌اوّل، از يك تا هفت سالگي؛ كه آموزش در خانواده توسط مادر و گاه، دايه صورت مي‌گرفت. مرحله‌ي دوم، از هفت تا پانزده سالگي؛ كه افراد به فراگرفتن علوم، ادبيّات، دروس مذهبي، سواركاري و تيراندازي مي‌پرداختند. مرحله‌ي سوم نيز از سن پانزده تا بيست‌وپنج سالگي ادامه داشت.از ديدگاه فردوسي آموزش از دوران كودكي امري بسيار ارزشمند است.

Education has always been very important for Iranians of all times. It was believed to serve four aims: to raise committed and religious children, to improve their ethics, to teach them art and skill, and to pay attention to hygiene. To achieve these aims, education had three stages in ancient Iran: 1-7 years of age, when education is done at home; 7-15, when children were committed to learn science, literature, religion, horse-riding, and archery; and 15-25. Ferdowsi believed that education was very important to begin from childhood.