تاثير ضدباكتريايي دندريمر پلي‌پروپيلن ايمين- G2 بر اشرشيا كلي، آنتروباكتر كلواكه، باسيلوس سوبتيليس و استافيلوكوكوس اوريوس

The Antibacterial Effect of Polypropylenimine-G2 Dendrimer on Escherichia coli, Enterobacter cloacae , Bacillus subtilis, and Staphylococcus aureus

چكيده زمينه و هدف: دندريمرها طبقه جديدي از درشت مولكول‌هاي مصنوعي هستند كه در شاخه پزشكي كاربردهاي فراواني دارند. اين مطالعه با هدف تعيين اثرات ضدباكتريايي دندريمر پلي‌پروپيلن ‌ايمين - G2 در برابر برخي گونه‌هاي باكتريايي انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه، اثرات ضدباكتريايي دندريمر پلي‌پروپيلن ايمين - G2 به روش انتشار ديسك و رقت لوله‌اي بررسي شد. دندريمر پلي‌پروپيلن ايمين - G2 با غلظت‌هاي 5/0، 5، 50 و 500 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر بر روي ديسك‌هاي بلانك تلقيح و در محيط كشت مولر هينتون آگار قرار داده شدند. با تلقيح باكتري‌ها مطابق با غلظت استاندارد 5/0 مك‌فارلند، هاله‌هاي عدم رشد بررسي شد. حداقل غلظت بازدارندگي و كشندگي دندريمر پلي‌پروپيلن ايمين -G2 ، به روش رقت لوله‌اي در محيط كشت نوترينت براث در غلظت‌هاي 05/0، 5/0، 5، 50 و 500 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر تعيين گرديد. يافته‌ها: در اين مطالعه، تاثير دندريمر با افزايش غلظت آنها در ديسك افزايش يافت. قطر هاله عدم رشد در غلظت 500 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر براي اشرشيا كلي، آنتروباكتر كلواكه، باسيلوس سوبتيليس و استافيلوكوكوس اوريوس به ترتيب برابر 19، 20، 25 و 21 ميلي‌متر به دست آمد. حداقل غلظت بازدارندگي براي آنتروباكتر كلواكه، باسيلوس سوبتيليس و استافيلوكوكوس اوريوس برابر 5 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر و براي اشرشيا كلي برابر 50 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر بود. همچنين حداقل غلظت كشندگي براي باسيلوس سوبتيليس و استافيلوكوكوس اوريوس برابر 50 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر و براي باكتري‌هاي اشرشيا كلي و آنتروباكتر كلواكه برابر 500 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر تعيين شد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد دندريمر پلي‌پروپيلن ايمين - G2 داراي اثرات ضدباكتريايي است. با اين حال استفاده از دندريمر براي گندزدايي آب آشاميدني نيازمند مطالعات بيشتر و وسيع‌تري مي‌باشد.

Backgrounds and Objectives: Dendrimers are a new class of synthetic macromolecules, which have many applications in medical sciences. This study was carried out with the purpose of investigating the antibacterial effect of polypropylenimine-G2 (PPI-G2) dendrimer on some bacterial species. Methods: In this study, the antibacterial effects of PPI-G2 dendrimer were studied by disk diffusion and microdilution method. PPI-G2 dendrimer in concentrations of 0.5, 5, 50, and 500µg/ml were inoculated onto blank disks and placed in Mueller-Hinton agar media. Zone of inhibition was investigated by bacterial inoculation according to the McFarland standard 0.5. Minimum inhibitory concentration (MIC) and minimum bactericidal concentration (MBC) of PPI-G2 dendrimer in the concentrations of 0.05, 0.5, 5, 50, and 500µg/ml, were determined using microdilution method in nutrient broth media. Results: In this study, antibacterial activity of dendrimer increased with increasing their concentration in the disk. Zone of inhibition in the concentration of 500?g/ml for E. coli, Enterobacter cloacae, Bacillus subtilis, and Staphylococcus aurous were 19, 20, 25, and 21mm, respectively. The MIC for Enterobacter cloacae, Bacillus subtilis, and Staphylococcus aurous was 5?g/ml and for E. coli was 500?g/ml. In addition, the MBC for Bacillus subtilis and Staphylococcus aurous was 50?g/ml and for E. coli and Enterobacter cloacae was 500?g/ml. Conclusion: The findings of this study showed that PPI-G2 dendrimer has antibacterial effects. However, use of the dendrimer for drinking water disinfection requires further and wider studies.