بررسي تاثير فشار گل حفاري بر پايداري ديواره يكي از چاه‌هاي انحرافي ميدان نفتي جنوب غربي ايران

امروزه با افزايش نياز به انرژي، توسعه ميادين تجديدناپذير نفت و گاز با ريزبيني و طبق برنامه‌هاي مطالعاتي منسجمي طرح‌ريزي مي‌شود. بهينه‌سازي عمليات حفاري و بهره‌برداري در كنار كاربرد روش هاي ازدياد برداشت از كلي‌ترين اهداف اين مطالعات مي‌باشند. يكي از روش‌هاي افزايش توليد و دسترسي مستقيم به منابع خاص زيرزميني، استفاده از تكنيك حفاري انحرافي1 است. معمولاً كاربرد صحيح اين روش مستلزم شناخت پارامترهاي عملياتي مختلفي است كه به شدت بر بازدهي حفاري و بهره-برداري اين چاه ها و فاكتور ضريب بهره برداري2 آن ها تاثيرگذار است. از اين رو، بدون شك چاه هايي از ضريب بهره‌برداري بالايي برخوردارند كه اولاً اصول صحيح حفاري در آن‌ها لحاظ شده باشد و ثانياً آثار تخريب سازند در آن‌ها بسيار اندك باشد. يكي از مهم ترين دغدغه هاي پيش روي مهندسان نفت در ممانعت از تخريب و صدمه ديدن ديواره چاه، انتخاب فشار بهينه تزريق گل حفاري است. از آنجايي كه مهندسان در عمليات حفاري جهت غلبه بر فشار سازند و سيال درون مخزن مجبور به بالا بردن فشار گل حفاري (سيال حفاري) مي‌باشند، كه اين خود موجب آسيب رساندن به ديواره چاه خواهد شد. لذا، در اين پژوهش با بررسي و شبيه‌سازي يكي از چاه هاي انحرافي ميدان چشمه‌خوش غرب كشورمان، به نقش و تاثير فشار گل حفاري بر ميزان صدمات سازند مي‌پردازيم. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه با شبيه‌سازي مخزن فوق الذكر و چاه انحرافي آن، با انتخاب فشار تزريق بهينه 60 مگاپاسكال، علاوه بر كاهش تخريب ناحيه پلاستيكي و كاهش هزينه ها، از ميزان جابجايي نقاط3 فرض شده در ديواره چاه به شدت كاسته مي شود.