بررسي جايگاه مصاحبت و هم نشيني در عرفان اسلامي (بر اساس متون عرفاني قرن پنجم تا آغاز قرن هفتم هجري)

A study on the position of conversation and keeping companion in Islamic mysticism

عرفان اسلامي سرشار از تعاليم اخلاقي و الهي است كه جداي از سير و سلوك و رسيدن به هدف متعالي كمال، نوعي آيين نامه اخلاقي و رفتاري به شمار مي رود كه برنامه جامع و موثري در جهت اصلاح روابط اجتماعي و بهبود و تعالي روابط دوستانه ارايه مي دهد و مصاحبت و هم نشيني را به فرصتي براي رسيدن به كمالات اخلاقي و انساني تبديل مي كند. اين مقاله با بررسي متون منثور عرفاني قرن پنجم تا قرن هفتم هجري، به تبيين جايگاه مصاحبت و هم نشيني در بينش عرفا مي پردازد و با تبيين و توضيح فضيلت دوستي، اهداف، آداب و شرايط آن در سير و سلوك عرفا، جلوه اي از اجتماعي بودن عرفان اسلامي را نشان مي دهد و راهكارهاي عملي و نظري مثبتي را در جهت رفع مشكلات اخلاقي در روابط اجتماعي بيان مي كند كه در دنياي صنعتي معاصر بيش از هر چيز نياز به آن احساس مي شود

The Islamic mysticism is full of moral and ethical as well as divine doctrines which aside from the Quest and reaching to the transcendent goal, the perfection is considered as moral and behavioral regulation whichoffers comprehensive and effective plan for the development and modification of social relationships. It also enhances friendly ties andcompanionshipandproximityto theopportunity to reachperfection in the field of moral and humanitarian characteristics. The present paperreviewsthe mysticalprose textsin the fifth tothe seventhcenturyAD, in order toexplain the status and position of the of friendship in theGnosticsinsights . Moreover, by the explanation and interpretations of friendship as a virtue,its position in the Quest of the mystics indicates that the Islamic mysticism and theoretical and practicalapproachestoresolvingethical problemsinsocial relationshipsis necessary. What themodernindustrial worldneeds today is ethics.