مرگ انديشي‌هاي باباطاهر همداني

Thoughts of death in the Poetry of Baba Taher

يادكرد از مرگ يكي از موضوعات رايج در گستره شعر و ادب فارسي است كه شاعران هر كدام بر اساس باور و اعتقاد خود به اين موضوع توجه كرده اند. يكي از بهترين شكل‌هاي توجه به پديده مرگ، برداشت‌هاي عرفاني از آن است كه از نگرش‌هاي اندوهبار (رودكي) فلسفي (خيام) و ... آن را جدا مي سازد و كساني مانند باباطاهر، سنايي، عطار و مولوي به آن پرداخته اند. باباطاهر به نام شاعري عارف و تارك دنيا، سرودن از مرگ را دست مايه اي براي هشدارهاي مكرر خويش به ارباب دنيا و اهل غفلت در قرن پنجم قرار داده است. البته اين رويكرد به چنين مضموني از برداشت‌ها و باورهاي عرفاني هم خالي نيست. در ادامه مقاله گونه‌ها و مصداق‌هاي توجه باباطاهر را به موضوع مرگ برشمرده ايم.

Remembering death is one of the common issues in Persian literature and all the poets have considered it according to their beliefs. Mystical interpretation of death is among the best approaches and far from melancholic point of views(those belong to Roodaki) and philosophical ones (those belong to Khayam). Poets like Baba Taher,Sanayee,Attar and Mowlavi interpret death mystically. Baba Taher as a Gnostic poet and a hermit has composed death to warn repeatedly mammonists and negligents of the fifth century. His approach contains mystical interpretations and mystical beliefs. This article investigates Baba Taher’s concentration on death.