كاربرد روش شناسي استيوارت هيوز در مطالعات اسلام سياسي

The Function of the Methodology of Stewart Hughes in the Studies of Political Islam

در اين مقاله، روش‌شناسي هيوز و كاربرد آن در مطالعات اسلام سياسي بررسي شده است. روش‌شناسي هيوز يكي از روش‌هاي تعاملي است كه علاوه بر تاكيد بر واقعيت‌هاي سياسي ـ اجتماعي، به ارزش‌هاي ذهني و معنوي هم توجه ويژه مي كند. بر اساس روش هيوز مي‌توان درباره جريان‌ها و مكتب‌هاي سياسي، اجتماعي و فكري، در بستر جامعه‌اي معين و در زمان مشخص پژوهش نمود. در روش پيشنهادي هيوز، پژوهشگر، سه مرحله را طي خواهد كرد: مرحله اول، بررسي زمينه (سياسي، اجتماعي و اقتصادي)؛ مرحله دوم، فرايند (ماهيت و چيستي جريان يا مكتب)؛ و مرحله سوم، نتايج و پيامدها (علمي و عملي). كاربست روش هيوز به مثابه الگو در موضوع «تفسير سياسي قرآن در ايران معاصر» نشان داده شده است.

In the present article, it has been investigated the methodology of Hughes and its function in the studies of political Islam. Hughes’ methodology is considered as one of the interactive methods emphasizing on the political-social realities with a special attention to the mental and spiritual values. It could be investigated the political, social and intellectual trends and schools in the ground of a specific community and time on the basis of Hughes’ methodology. In the recommended method of Hughes, the researcher would follow the three phases correspondingly: the investigation of political, social and economical ground, the process (the nature) of the trend or school, and the outcomes and consequences (scientific and applied). The function of Hughes’ method as a paradigm has been revealed in “the political interpretation of Holy Quran in the contemporary Iran”.