تاثير سطوح مختلف غذايي روتيفر Brachionus plicatilis و ناپليوس آرتميا parthenogenetica Artemia بر ميزان رشد و بازماندگي لارو تاسماهي ايراني (Acipenser persicus)

Effects of feeding different levels of Brachionus plicatilis (Rotifera) and Artemia parthenogenetica on growth and survival rate of Acipenser persicus larvae

پژوهش حاضر جهت تاثير سطوح مختلف غذايي روتيفر Brachionus plicatilis و ناپليوس آرتميا بر ميزان رشد و بازماندگي لارو تاسماهي ايراني (Acipenser persicus) در4 تيمار به تفكيك شامل100% ناپليوس آرتميا (تيمار شاهد)، 75% ناپليوس آرتميا + 25% روتيفر (تيمار2)، 50% ناپليوس آرتميا+50% روتيفر(تيمار3) و 75% روتيفر+ 25% ناپليوس آرتميا (تيمار4) با سه تكرار در هر تيمار به مدت 11 روز در شرايط يكسان پرورشي انجام شد. لاروها پس از جذب كيسه زرده و شروع تغذيه فعال با تراكم 500 عدد در مخازن 60 ليتري معرفي شدند. ميانگين دماي آب در مدت آزمايش 5/0±22 درجه سانتي گراد، ميزان اسيديته 2/0±2/8 و ميزان اكسيژن محلول 3/0± 5/9 ميلي گرم در ليتر بود. غذادهي لاروها طي شش نوبت و تا حد سيري انجام شد. نتايج نشان داد كه كارايي رشد و غذا در لاروهاي 3 روزه تغذيه شده با تيمار 3 به طور معني داري نسبت به تيمار2 بالاتر بود (05/0? P). در صورتي كه اختلاف معني دار آماري در شاخص-هاي فوق الذكر در تيمارهاي 3 و 4 مشاهده نشد. همچنين تيمار4 بالاترين درصد بازماندگي را به خود اختصاص داد. نتايج حاصل از تجزيه لاشه لاروها حاكي از آن بود كه بيشترين درصد پروتيين و چربي در تيمار شاهد مشاهده گرديد هر چند اختلاف معني دار آماري بين تيمارهاي مختلف ملاحظه نگرديد (05/0? P). با توجه به نتايج حاصله مي توان بيان نمود تغذيه لاروهاي 3 تا 7 روزه تاسماهي ايراني با جيره غذاي زنده محتوي 75 درصد روتيفر و 25 درصد ناپليوس آرتميا از روند رشد،كارايي غذا، درصد بازماندگي و تركيبات بيوشيمايي بهتري را نسبت به ساير تيمارها برخوردار بودند.