تحليل ساختار كارگفت انذار در قرآن كريم

The Analysis of the Structure of the Speech Act

در رويكرد كاربردشناسي به قرآن، بيش از آنكه به واژگان، معاني آنها و نوع ارتباطات نحوي بين آنها پرداخته شود، بر روي ويژگيهاي متكلم و مخاطب، شرايط گفتگو و بافت حاكم بر آن تاكيد مي‌شود. در تبيين بافت پيرامون تحقق كارگفت انذار بايد گفت كه منذِر اصلي در قرآن خداوند است و پيامبران به عنوان رسول و فرستاده خداوند و فقيهان نيز با تفقه در دين به عنوان جانشينان پس از ايشان در راستاي انذار الهي و در طول انذار خداوند ايفاي نقش مي‌كنند. در اين مقاله بر آنيم تا علاوه بر ترسيم بافت پيراموني كارگفت انذار، شرايط لازم براي تحقق كارگفت انذار را تبيين نماييم و نشان دهيم كه چگونه گوينده متن، يعني خداوند متعال، مخاطب و ديگر شنوندگان مخاطبه، همگي در فهم اين شرايط متفق اند و در پس اين مخاطبه نيّت گوينده كه همان انذار است، چگونه تحقق مي‌يابد و چگونه خوانندگان آيات قرآني برداشت كارگفت ديگري همچون كارگفتهاي تبشير، تشويق، توبيخ، تهديد و غير آن را ندارند.