بررسي تطبيقي سير از كثرت به وحدت در هستي‌شناسي افلاطون و ملاصدرا

A Comparative Study of the Transmission from Plurality to Oneness in Plato and MullaSadraʹʹs Ontology

بر مبناي پژوهش حاضر، افلاطون با نگاهي وحدت‌گرايانه، با طرح نظريه ايده و مباحث مربوط به خلقت و ترتيب‌بندي موجودات، اصل خير را در راس هرم هستي‌شناسي خود مي‌نهد و سعي در توجيه ارجاع كثرات به وحدت متعالي دارد. از سوي ديگر ملاصدرا نيز بر مبناي اصول فلسفي و ديني خود با نگاهي وحدت‌محور با طرح نظريه بدوي خود يعني (وحدت تشكيكي وجود) و نظريه نهايي خويش (وحدت شخصي وجود) به نحوي خاص مي‌كوشد تا چگونگي ارجاع اين كثرات به وحدت متعالي را مبين سازد. با وجود تفاوت‌هايي كه در اين زمينه در انديشه اين دو فيلسوف، بر اساس مباني فلسفي متفاوت آن‌ها وجود دارد، هر دو، كثرات را به امري واحد ارجاع مي‌دهند به نحوي كه كثرات را بيش از سايه‌اي از وحدت متعالي نمي‌انگارند و در اين رابطه چينش مورد نظر افلاطون از نظام هستي متناظر با نظريه بدوي ملاصدرا از هستي است.