واكاوي مولفه‌هاي بلاغي در «منهاج البراعه»

Rhetorical Analysis of the components of the ʹʹfi »Albrah Menhaj Nahj description»

عظمت بلاغي كلام در مجموعه‌ي انسان‌ساز «نهج‌البلاغه»، شارحان مختلف را با توانمندي‌ها و بضاعت‌هاي علمي‌ متفاوت، مسحور نموده است. «منهاج البراعه في شرح نهج البلاغه»، اثر ميرزاحبيب‌الله ‌هاشمي‌خويي، يكي از مهم‌ترين و مبسوط‌ترين شروح «نهج‌البلاغه» در قرون اخير به‌شمار مي‌آيد. در اين نوشتار مهم‌ترين مولفه‌هاي بلاغي كه در اين كتاب تفسيري با هدف تبيين غناي ادبي عبارات علوي، مورد اهتمام قرار گرفته، بررسي شده است. مجاز، استعاره، كنايه و تشبيه به‌عنوان حايز اهميت ترين صنعت‌هاي بياني مطرح شده است. صنعت‌هاي بديعي به دو مجموعه‌ي آرايه‌هاي لفظي و آرايه‌هاي معنوي تقسيم شده؛ ابتدا ، انتها ، تخلص، جناس و سجع در زمره آرايه‌هاي لفظي و طباق، تناسب، عكس، استخدام و ايجاز از جمله آرايه‌هاي معنوي به شمار مي‌آيد كه مورد اهتمام ويژه ميرزاي خويي قرار گرفته است. از اين رهگذر، چگونگي پردازش عباراتي از نهج‌البلاغه كه دربردارنده‌ي اين گونه محسّنات بلاغي مي‌باشد نيز تبيين گرديده است.

The rhetorical grandeur of word in Nahj-ol-balagha has mesmerized commentators with different scientific exponents. “Menhaj Albrah fi Nahj-ol-balagha description” of Mirza Habib Hashemi Khoei, is one of the greatest and most extensive commentaries of the recent centuries. The important components of the rhetorical interpretation of the book aiming to explain the richness of literary expressions of Alavi have been investigated in this paper. Thus, figurative language, metaphor, allusion and simile as the most important expressions, are discussed. Rhetorical figures are divided into two sets of figures: Figures of speech and of figures of thought. Beginning, end, pen-name, pun and rhyme are among the figures of speech and Tebaq, proportion, replacement, zeugma and brevity include figures of thought that have been specially emphasized by Mirza-ye Khoei. In doing so, how to process Nahj-ol-balagha phrases containing these rhetorical advantages are also explained.