ارتباط شيوه برخورد و عوامل موثردر مداخله والدين با پيشرفت تحصيلي كودكان داراي اختلال نارسايي توجه/ بيش‌فعالي

هدف: . هدف از مطالعه حاضر، بررسي ارتباط شيوه برخورد و عوامل موثر در مداخله والدين با پيشرفت تحصيلي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه / بيش فعالي است. روش: پژوهش حاضر، توصيفي و از نوع همبستگي است. شركت كنندگان اين مطالعه را50 نفر از دانش آموزان پايه سوم ابتدايي(25دختر و 25پسر) تشكيل مي داد. در اين مطالعه، مقياس هوشي ريون كودكان، آزمون پيشرفت تحصيلي محقق ساخته، پرسشنامه خانواده- مدرسه، پرسشنامه مداخله والدين و مقياس كانرز والدين به عنوان ابزار پژوهش به كار رفت. براي تحليل داده ها از آزمون رگرسيون چندگانه استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين شيوه برخورد والدين با پيشرفت تحصيلي كودكان، رابطه معناداري وجود دارد، همچنين يافته ها نشان داد كه غير از عامل هاي دعوت مدرسه و درخواست معلم، بقيه عوامل موثر در مداخله والدين رابطه معني داري با پيشرفت تحصيلي كودكان دارد. نتيجه گيري : نتايج نشان داد كه والدين در برخورد با كودكان بيش فعال بيشتر از شيوه كنترلي و منفي استفاده مي كنند. از بين عوامل موثر در مداخله والدين، عامل دانش و مهارت والدين داراي بيشترين ارتباط با پيشرفت تحصيلي كودكان مبتلا به نقص توجه / بيش فعالي مي باشد.