مسيح‌شناخت قرآني و معنويت توحيدي

Quranic Christology and MonotheisticSpirituality

پرسش اصلي اين نوشتار آن است كه چگونه مي‌توان از نوعي معنويت توحيدي به عنوان معنويت اصيل در مقابل معنويت‌هاي غيرتوحيدي (و حتي دروغين) دفاع كرد. معنويت اصيل توحيدي منوط به داشتن نظريه معقولي درباره‌وحي (الهيات وحي) است. در مسيحيت رسمي، عيسي مسيح(ع) را خداي متجسد (خدا – انسان) مي‌دانند. براين مبنا از همان ابتدا ‌با نوعي تناقض يعني مفهوم موجودي كه در آن واحد هم خدا است و هم انسان، مواجه مي‌شويم. حال آنكه در قرآن كريم عيسي مسيح(ع) پيامبر خدا معرفي مي‌شود. هر چند او انسان است، ليكن انسان مافوق است و بنابراين آينه تمام نماي حضرت حق است. بايد از مظهريت مسيح سخن گفت و نه از الوهيت او. در اين نوشتار، اين ديدگاه ابتدا مطابق با برخي از نحله‌هاي صدر مسيحيت (نحله ايبيوني و نحله دوستيستي)‌معرفي شده و در ادامه آمده است كه چگونه مي‌توان اين مسيح‌شناخت را بر طبق فهم شيعيان از كتاب و سنت، به روش معقولي تبيين كرد.

The main question of this paper is: ‘How can some kind of monotheistic spiritualitybedefended as the genuine spirituality against nonmonotheistic(and even false)spiritualties. The genuine monotheistic spirituality requires a reasonable theory on revelation (theology of revelation). In orthodox Christianity, Jesus Christ (a.s.)is considered apersonified God (Human-God). Hence, from the very beginning, we are faced with some kind of contradiction; i.e., the notion of a being whichis God and human at the same time. However, the Holy Qur’anconsiders Jesus Christ (a.s.)the messenger of God. He is considered a man, but a superior one and, therefore,one who mirrors the Devine Truth. We need to speak about Jesus Christ (a.s.)as a manifestation of God, not about his divinity. In this paper, first, this view is introduced on the basis of thebeliefs ofsome early Christian sectsand, then,it is said how this kind of Christologycan be explicated in a reasonable way andin accordance with Shiites’ understanding of the Qur’anand Sunnah.