حق المارّه در نگاهي نو

Right of Passage (Ḥaq al-Mārra) in New perspective

شخصی كه در مسیر عبور خود، به درخت میوه‌دار دیگران بر خورد كند، می‌تواند به مقدار رفع نیاز، از میوه آن بخورد، مشروط به این كه رسیدن او به آن درخت، اتفاقی باشد نه از روی قصد و میوه‌ای با خود حمل نكند و درخت یا میوه‌ای را فاسد و تباه نسازد. و در این زمینه، رضایت مالك، شرط نیست. دلیل بر این حكم، شماری از روایات است كه هر چند به حسب اصطلاح، خبر واحدند و مفید ظن، ولی می‌توان با توجه به شواهد گوناگون، آن‌ها را «خبر واحد محفوف به قرائن علم آور» دانست، این حكم، به درختان در مالكیت دولت نیز قابل تعمیم است.

The person, who, on his way, encounters a fruit-bearing tree belonging to others, can eat from its fruit as much as fulfilling his need, provided that his reaching to that tree has been accidental rather than on purpose; and that he should not take away any fruit with him and damage a tree or a fruit. In this respect, the owner’s consent is not considered a sine qua non. The reason for this ruling is a number of traditions that, although terminologically isolated (wāḥid) and presumptive, can be considered as “isolated traditions accompanied by convincing evidences” according to various evidences. This ruling is generalizable to the trees owned by government, as well.