حياتمندي عالم وتسبيح موجودات از ديدگاه عرفان و تصوف در شعر عرفاني فارسي

در آموزه هاي ديني و عرفاني اسلام، همه ي پديده هاي هستي داراي حيات و تسبيح گوي آفريدگار هستند كه اگر بر اثر تهذيب نفس مجاري درون انسان به عالم غيب باز و گشوده گردد مي تواند مناجات اجزاي عالم وجود را بشنود. در گستره ي فرهنگ پر محتواي اسلامي، بزرگان ادب فارسي در آثار خويش با لطافت و زيبايي در قالب ابيات و داستان و تمثيل هايي به هوشمندي تمامي موجودات هستي اشاره كرده اند. اين مقاله تلاشي است در جهت شاخص كردن سخنان و تعابير آن بزرگان در اين مورد. كه در اين ميان حكيم سنايي، شيخ فريد الدين عطار، مولانا جلال الدين مولوي و حكيم نظامي گنجوي سروده هاي ارزشمندي در اين باره داشته اند.