حقوق زن از نگاه اسلام و روند پايبندي به آن در فاصله بين دودوره ( دوره پهلوي و انقلاب اسلامي)

هدف كلي اين مقاله از سويي تبيين ديدگاه اسلام درباره حقوق زن و از سوي ديگر بررسي تحولات ايجاد شده براي بهره مندي زنان از حقوق اسلامي شان، در دوره هاي پهلوي و انقلاب اسلامي مي باشد. در بررسي مباني شخصيت زن از منظر اسلام، زن و مرد از هويت واحد برخوردارند و زنان به سان مردان قابليت رشد و استكمال دارند. شريعت اسلام در روابط انسان ها بر هويت انساني تكيه دارد. دركشور ايران، حقوق سياسي- اجتماعي زنان در جريان نهضت مشروطه و پس از آن مورد توجه قرار گرفت و در دوران پهلوي اول و دوم در سطح گسترده تري وارد مباحثات سياسي، حقوق و اجتماعي گرديد آنچه در فاصله بين دو انقلاب(انقلاب مشروطه و انقلاب اسلامي) درباره حقوق زن ايراني اتفاق افتاد، خالي از مناقشه نبود. با توجه به بررسي هاي انجام شده مي توان گفت زن مسلمان و جامعه اسلامي همواره به دنبال راه حلي اسلامي براي مسيله زن است راه حلي كه به رفع ستم و تبعيض و رسيدن به حقوق عادلانه و رشد ابعاد مادي و معنوي شخصيت زن منجر مي شود. دوره پهلوي را مي توان به عنوان شكافي عميق دانست كه ميان اين جريان اصيل اسلام در زمينه توجه به حقوق زنان، رشد و خيزش زنان و رجعت و شكوفايي دوباره ي آنان با طلوع انقلاب اسلامي، فاصله افكند.