نقد نظريه ازليت و ابديت نفس و نقش شهود بر آن در انديشه افلاطون

چكيده نفس و ازلي و ابدي‎بودن آن از اركان انديشه افلاطون است و از اين‏رو وي در چندين رساله به اثبات آن مي‌پردازد و در اين راستا چهار دليل اقامه مي‌كند. آنچه در اين‌ميان اهميت دارد، آن است كه شهود در طرح نظريه ازليت و ابديت نفس، نقش تعيين‎كننده‌اي ايفا مي‌كند. اين پژوهش در وهله نخست به بررسي و نقد اين استدلال‌هاي چهارگانه پرداخته، سپس نقش شهود بر ازليت و ابديت نفس را مورد بحث قرار مي‌دهد و به اين نتيجه مي‌رسد كه دليل طرح نظريه ابديت و ازليت نفس از سوي افلاطون، استحكام‎بخشيدن به بنياد شهود در فلسفه وي مي‌باشد. از آنجاكه شهود با سير تطور نفس، متحول مي‌گردد مي‌توان براي آن سه مرحله متفاوت لحاظ كرد: در آغاز مرتبه پيش از هبوط و سپس مرتبه حيات جسماني و مآلاً عروج نفس فيلسوف به عالم الوهيت كه از نظر افلاطون هر مرتبه، متناظر با شهودهايي مطابق با آن مرتبه نفساني است.