حجاب و عفاف، گوهر ناياب بشري (با نگاهي به ايران باستان و اديان يهود، مسيحيت و اسلام)

زن واسطه رحمت و رافت خداوند و مظهر جمال الهي است و حيا و عفاف، تدبيري است كه وي براي گرانبها كردن خود و حفظ موقعيت خود در برابر مرد بكار مي گيرد . آنچه كه از مطالعات متون تاريخي بر مي آيد نشان دهنده ي آنست كه تقريباً در تمامي ملت ها و آيين هاي جهان ، حجاب در بين زنان معمول بوده است . لذا اديان الهي همگي بر حقيقت پوشش زن تاكيد كرده اند. نگارندگان اين پژوهش برآنند تا با بررسي ايران باستان، اديان الهي يهودي، مسيحي و اسلام، ديدگاه اين اديان را به حجاب و عفاف را با روش توصيفي - تحليلي و با استفاده از ابزار كتابخانه اي بررسي كنند .