آزمون گذر از اسطوره ي دريا در شاهنامه و برخي از متون پهلوي، و مقايسه ي آن با قرآن

اسطوره، ابتدايي ترين شكل ارتباط بين انسان، و گذشته ي غيرواقعي يا نيمه واقعي او بوده كه اساساً در مسير تقدس و كمال جويي، و در جستجوي رسيدن به رمز و رازهاي آسماني پايه ريزي مي شود. توجه به اسطوره ي دريا در فرهنگ اسلامي، متون مقدس و نيز در شاهنامه ي فردوسي با توجه به نقش قداست و عظمت دريا، و كشف اسرار الهي آن از اهميت خاصي برخوردار است. در اين جستار، پس از معرفي اجمالي اسطوره، به بررسي آزمون گذر از اسطوره ي دريا در شاهنامه و برخي از متون پهلوي؛ و مقايسه ي آن با قرآن پرداخته شده است. ذكر اين گونه مشابهت ها علاوه بر نشان دادن باورهاي عاميانه و كهن در اين خصوص، ميزان اقتباس پذيري آن را از كلام الهي مشخص ساخته و وجوه اشتراك و افتراق آن را بهتر بيان مي كند.