جنون در مثنوي‌هاي عطار نيشابوري و پيشينه آن تا دوره او

جنون مفهومي مبهم و پيچيده در گستره اجتماع بوده و هست كه در طول تاريخ با ترازوي عقل سنجيده شده و همواره در برابر آن قرار گرفته است و به اقتضاي زمان و مكان و شخص داراي كاركردهاي متفاوت و متناسب با آن شرايط پيدا كرده است، از جمله كاركردهاي عرفاني، اجتماعي، انتقادي، طنزپردازي، سياسي. حضور ديوانگان در مثنوي‌هاي عطار داراي دلايل مختلف و كاركردهاي متفاوت است كه به علت اهميت اين بحث در آثار عطار و برجستگي اين موضوع و همچنين شخصيت ديوانه‌گون خود عطار با توجه به كاركردهاي اجتماعي و عرفاني وي، در اين مقاله به صورت دقيق مورد تحليل و بررسي قرار گرفته كه علاوه بر توصيف آنها و شخصيت و رفتار ديوانگان عطار، دلايل حضور و نيز دلايل محبوبيت آنها در شعر عطار بيان شده است. اين مباحث روشن كرده است كه اولاً هيچ شاعر و هنرمندي نتوانسته است موضوع ديوانگان را اين قدر هنري و پخته در آثار خود ارايه دهد و نيز اين مطلب كه هيچ كسي به اين اندازه به اين موضوع نپرداخته است و حضور ديوانه در آثار عطار از ويژگي‌هاي سبكي اوست.