شيوه‌اي نادر در خوانش زمان مفاهيم نيم‌روز و نيمه‌شب، به‌عنوان نقاط ارجاعي، در يك زبان اشاره خانگي

A Novel System of Telling the Time: The case of Midday and Midnight as Focal Points in a Home Sign Language

تحقيقاتِ انجام‌شده بر روي ساعت، عموماً پيرامون چگونگي و مراحل رشدِ دانشِ زمان در افراد گوناگون بوده است، و به‌طور ضمني چنين فرض شده كه تنها يك شيوه خوانشِ ساعت وجود دارد. اين نوشته، تفاوتي بسيار مهم را، كه در زبان اشاره يك فرد ناشنوا مشاهده شده است، مورد مطالعه قرار مي‌دهد. اين فرد ناشنوا، ساعت را برپايه دو نقطه ارجاعيِ نيمه‌شب و نيم‌روز مي‌خواند. براي‌نمونه، زماني‌كه ساعت "9 صبح" است، وي با اشاره نشان مي‌دهد كه "3ساعت به نيم‌روز" باقي مانده است. و يا زماني‌كه ساعت "2صبح"، و يا به‌عبارتي "2شب" است، او با اشاره نشان مي‌دهد كه "2 ساعت بعد از نيمه‌شب" است. اين نوشته در صدد دركِ عللِ پيدايشِ اين‌نوع خوانشِ ساعت است. و درنهايت با اشاره به ارتباط ميان اوقات شرعيِ اقامه نماز و مفاهيم نيم‌روز و نيمه‌شب به تبيين اين شيوه مي‌پردازد.

Previous studies on clocks have mostly worked on the development of clock knowledge. It is implicitly assumed that there seems to be no basic difference in the way people read a clock. This study highlights a big difference found in the language of a home signer. She reads the clock by referring to midnight and midday. For example when we say “nine o’clock in the morning” she would say – or rather gesture - “three to midday”, or when we say “two o’clock in the morning” she would gesture “two after midnight”. This study explores the root of this difference and suggests that it is influenced by religious beliefs