گفتمان هسته‌اي دولت يازدهم

موضوع هسته اي به ‌عنوان مهم ترين مسيله سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در يك دهه گذشته، عرصه رقابت گفتمان هاي مختلف در اين حوزه بوده است. انتخابات رياست جمهوري خردادماه 1392 منجر به تحول گفتماني در موضوع هسته اي گرديد. در اين انتخابات حسن روحاني به‌ عنوان حامل گفتمان اعتدال يا اعتدال گرايي توانست نظام معناي حاكم بر اين گفتمان را عموميت بخشيده و آن را هژمونيك نمايد. از اين رو، مقاله حاضر با استفاده از نظريه گفتمان لاكلا و موف، چارچوبي نظري فراهم آورده كه به تبيين عناصر و دقايق گفتمان ناظر بر موضوع هسته اي در دولت يازدهم و كشمكش ها و رقابت هاي هژمونيك ميان اين گفتمان و گفتمان هاي رقيب مي پردازد. تحليل گفتمان هسته اي دولت يازدهم نشان مي دهد اين گفتمان با دال مركزي تعامل سازنده، به جهت برخورداري از عوامل سياسي بيشتر، فعال تر و منسجم‌تر، به‌كارگيري فرايندهاي طرد و برجسته سازي،‌ ميزان دسترسي بالا و اعتبار بيشتر نسبت به ساير گفتمان هاي رقيب، توانست هژمونيك شود.