سياست و ديانت در ديوان اقبال

Politics and religion in Iqbal’s poetry

اقبال، با رويكردي آسيب شناسانه نسبت به سياست جهاني در قرن بيستم، دو نوع سياست را مورد بررسي قرار داده است: سياست نبوي و سياست فرعوني. در حالي كه سياست فرعوني مبتني بر تخريب جان و جهان، كشاندن مردم به بند و زنجير، استبداد و جايگزيني رذايل به جاي فضايل است، در سياست نبوي تعمير جان و جهان، آزاد كردن مردم از غل و زنجيرهاي فكري و سياسي، آزادي و جايگزيني فضايل به جاي رذايل پيگيري و دنبال مي شود. در مقاله حاضر ابعادي از اين مدعا تبيين شده است.

With a pathological approach to the world politics in 20th century, Iqbal considers two types of politics: prophetic politics and Pharaonic politics. Pharaonic politics tries to destroy lives and the world, subjugate people, and replace virtues with knaveries, while the prophetic politics is after mending lives and the world, exonerating people from intellectual and political subjugation and replacing knaveries with virtues. The paper studies these dimensions of Iqbal’s thought.