نظريات علامه طباطبايي پيرامون تاثير آموزه هاي قرآن در توسعه امنيت

همزيستي در پناه امنيت، از مقوِّم‌هاي هر تمدني است و از ديرباز تيوري‌پردازان به عنوان آرماني‌ترين شاخصه‌ي «مدينه فاضله» به آن پرداخته‌اند، مورد توجه است اما در وضع موجود جهاني، رويكرد منفي به انديشه ديني، در هر دو گستره روابط فردي و تعاملاتِ اجتماعي، حسّ‌هايِ نازل بشري را بر حسّ‌هايِ متعال او چيره ساخته و اِعمال انگيزه‌هاي طبيعي نظير: «حبّ ذات»، «استخدام منافع ديگران در خدمت نفعِ خود» و «ميل عبور از محدوديت‌ها» را لجام گسيخته كرده است؛ در صورتي كه اگر «باور ديني» در نخبگان حقوقي و سياسي نهادينه بود، آثار فراواني را در زمينه‌ همزيستي به مثابه يك پيكر واحد به همراه داشت،‌ چيزي كه اكنون حلقه مفقوده‌ است. در ميان متفكران اسلامي علامه طباطبايي در اين خصوص علاوه بر آنكه آراي ديگر صاحب‌نظران در طرح ديدگاه جامع‌نگر قرآن به انسان را مي‌پذيرد، اما نظريه‌اي به نام «استخدام» را نيز مطرح و با اقامه برهان آن را اثبات كرده‌است.