اجتهاد و تقليد در انديشه عالمان شيعه

روش مكتب اصولي براي دست‌يابي به احكام ديني اجتهاد است. بر اين اساس، مردم در زمان غيبت به دو دسته اقليت مجتهد و اكثريت مقلد تقسيم مي‌شوند؛ در حالي كه مكتب اخباري اين روش و در نتيجه اين تقسيم بندي را نمي‌پذيرد و رابطه عالم ديني با مردم در محدث و مستمع خلاصه مي‌شود. فراگير شدن روش اجتهادي در استنباط احكام و تكاليف ديني و گسترش آن به حوزه سياست و تلقي آن به عنوان جزيي از حوزه وسيع‌تر دين، جايگاه خاص سياسي براي مجتهد از يك سو، و وظايفي براي مقلدين از سوي ديگر فراهم ساخت. مقاله حاضر به بررسي روش اجتهادي و نتايج سياسي آن به لحاظ جايگاه عالم ديني مي‌پردازد.