تربيت شدن به مثابه «فطري بودن»

Education as being inborn

در اين مقاله تلاش شده است تا خاستگاه تربيت از بيرون به درون، از كسب به كشف و از القا و تجويز به الهام و پرهيز ارتقا يابد؛ زيرا هدف تعليم و تربيت آن است كه آدمي تماميت خويش را در فعليت بخشيدن به قابليت‌هاي فطري خويش بيابد و در اين خويشتن‌يابي، جوهره روح الهي‌اش را براساس آيه «نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي»(حجر، 29) تجربه كند. روش تربيت، فطري، فاعلي، قلبي وشهودي است كه غالباً از طريق كنش‌هاي الهامي و پرهيزي و نه القايي و ايجابي رخ مي‌دهد. تاثير كنش‌هاي الهامي برخلاف كنش‌هاي تجويزي، آزاد، سيال و غيرمستقيم بوده كه منجر به كشف و شهود در مخاطب مي‌شود. در اين ديدگاه تربيت شدن به مثابه فعليت‌بخشيدن به درون‌مايه‌هاي وجود آدمي است كه با راهبرد «استخراج» و «اكتشاف» و نه انتقال و اكتساب نمايان مي‌شود.

This article is an attempt to elevate the origin of education from outside to inside, form acquisition to discovery, and from indoctrination and prescription to inspiration and abstinence. The reason is that the aim of education is achieving wholeness of one by actualization of the whole instinctive capabilities and in this path, one would experience the divine substance of his soul based on the verse of "breathed into him of my spirit". The instinctive method of education is doing, heartedly, and intuitive not indoctrinating and exigent. The effects of divine and abstinent reactions, contrary to descriptive reactions, are free, fluid, and indirect and lead to discovery and intuition in the addressee. In this perspective, education is as actualization of internal substance of humanity which is made visible through extraction and discovery – not transition and acquisition