توجيه معرفتي باورهاي ديني از نگاه ويليام آلستون

The Epistemic Justification Of Religious Belief Of William Alston

يكي از موضوعات مهم در فلسفه ي دين بحث تجربه ي ديني و توجيه مفاهيم و باورهاي ديني حاصل از آن است. در نيمه ي دوم قرن بيستم، برهان تجربه ديني بيشتر با تقريرهاي معرفت شناسانه همراه شده است و برخي از فلاسفه ي دين كوشيده‌اند از معقوليت باورهاي ديني مبتني بر تجربه ي ديني دفاع كنند. يكي از اين فلاسفه ويليام آلستون است. او با ارايه ي نظريه اي در باب تجربه ي ديني كوشيده است از طريق اعتباربخشي به معرفت تجربي خداوند، كه وي آن را تجربه ي عرفاني مي نامد، مبنايي معرفتي براي توجيه و عقلانيت ايمان و باور به خدا فراهم آورد. آلستون در تبيين نظريه ي خود، ابتدا با طرح نظريه ي نمود و از طريق ادراكي دانستن تجربه ي ديني و احاله ي توجيه باورهاي ديني به ادراكات عرفاني و سپس با توسل به رويكرد «رويه ي باورساز» و مبتني كردن توجيه معرفتي باورهاي ديني بر رويه ي باورساز عرفاني مي كوشد كه نشان دهد تجربه ي ديني منبعي براي توجيه اعتقادات ديني است. واژگان كليدي: تجربه ي ديني، ويليام آلستون، تجربه ي عرفاني، نظريه ي نمود، رويه ي باورساز.