بررسي رابطه فرسودگي شغلي و عملكرد بهورزان خانه هاي بهداشت استان آذربايجان شرقي

مقدمه: سندرم فرسودگي شغلي خطرناكترين عامل تهديدكننده سلامت شاغلين حرف بهداشتي درماني است. اين پژوهش با هدف تعيين رابطه فرسودگي شغلي و عملكرد بهورزان خانه‌هاي بهداشت آذربايجان شرقي انجام شد. روش‌‌ها: مطالعه حاضر از نوع تحليلي- همبستگي است كه در بين 89 بهورز استان آذربايجان شرقي انجام شد. داده‌ها از طريق پرسشنامه استاندارد مازلاك و جكسون و همچنين چك ليست ارزيابي عملكرد خانه‌هاي بهداشت جمع‌آوري شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌آفزار آماري SPSS ويرايش 18 و بهره‌گيري از آزمون‌هاي هبستگي پيرسون و تي-تست و آنوا مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: ميزان فرسودگي شغلي بين بهورزان در حد متوسط و احتمال ابتلا به فرسودگي در بين آنها وجود داشت. بين فرسودگي شغلي و عملكرد و بين زير مجموعه‌هاي فرسودگي شغلي شامل؛ مسخ شخصيت و تحليل رفتگي هيجاني رابطه معني‌دار وجود نداشت؛ ولي بين عملكرد با احساس عدم كفايت شخصي رابطه معكوس و معني‌دار وجود داشت. نتيجه‌گيري: با اينكه در اين مطالعه فرسودگي شغلي و عملكرد رابطه‌اي با هم نداشتند، ليكن نمي‌توان با قاطعيت تاثير فرسودگي شغلي بر كارايي، اثربخشي و بهره‌وري در سازمان‌ها را رد كرد. لازم است به عوامل ديگري نيز كه ممكن است بر فرسودگي شغلي يا عملكرد بهورزان تاثير داشته باشد، توجه شود.