درون‌مايه‌هاي صوفيانه در شعر سهراب سپهري و ميخاييل نُعَيمه

Sufism Themes in the Poems of Sohrab Sepehri and Mikhail Naimeh

سهراب سپهري و ميخاييل نعيمه، دو شاعر معاصر ايراني و لبناني، در اشعار خود لايههاي نازكي از عرفان و تصوف دارند كه توانستهاند با آن‌ها، صرف‌نظر از خاستگاه شرقي يا اسلامي‌شان، ميراث ادبيات صوفيانه و عرفاني را در دوره معاصر و در دو ادبيات فارسي و عربي احيا كنند و به خواستهها و دغدغههاي انسان معاصر توجه كنند كه در گرداب مسايل اجتماعي و سياسي، خود را درمانده ميبيند. در پژوهش حاضر، در پي شناساندن درونمايههايي از تصوف و عرفان در شعر اين دو شاعر هستيم كه شعرشان را به هم نزديك كرده و آنها را بين شاعران معاصر ديگر متمايز ساخته‌اند. از درونمايههاي صوفيانه در شعر اين دو شاعر مي توانيم به مواردي چون تجلي خداوند بر پديده هاي عالم (وحدت شهود)، اتحاد نفس با عالم، عزلت و تنهايي صوفيانه، عشق و تقابل آن با عقل، طبيعت گرايي، خوشبيني عارفانه، تبيين نظام احسن، مرگ‌دوستي عارفانه و دم را غنيمت شمردن اشاره كنيم. هدف از انجام اين پژوهش، تبيين انديشه-هاي مشترك دو شاعر، نحوه برخورد آنها با عرفان در دوره معاصر و آبشخورهاي عرفاني آن‌ها است.

Sohrab Sepehri and Mikhail Naimeh, the two contemporary poets of Iran and Lebenan, have limited the layers of Mysticism in their poems, which regardless of the their eastern or Islamic origin, have been able to enlive and revive the legacy of literature of Sufism and Mysticism in the contemporary period and in the two Persian and Arabic literature. They have also been able to consider the concerns and demands of contemporary humans trapped in the social and political problems of themselves. The current research is looking for identifying Mysticism and Sufism themes in the poems of two poets, which made their poets more similar and more privileged or more distinct from other contemporary poets. We can mention some Mystical contents (roots) including intuition unity, soul’s unity with the universe, sufical solitude, love and its contraction with reason (wisdom), naturalism, sufical optimistic, explanation of good system, death of Mystical friendship, and being oppotyunist.