تأثير آموزش‌هاي اسلامي خانواده بر افزايش رضايت زناشويي زوجين

در پژوهش حاضر نقش آموزش‌های اسلامی بر افزايش رضايت‌ زناشويی زوجين بررسی شد. جامعه آماری پژوهش زوجين شهر اصفهان و نمونه آماری 30 زوج بود كه به روش نمونه‌گيری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمايشی و گواه گمارده شدند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه 47 سؤالی رضايت زناشويی اينريچ بود. طرح پژوهش از نوع نيمه‌تجربی با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و پيگيری با گروه گواه بود، كه پس از انتخاب تصادفی گروه‌های آزمايشی و گواه، مداخله آزمايشی (آموزش‌های اسلامی خانواده) در ميان گروه آزمايش به مدت 6 جلسه 90 دقيقه‌ای و يك بار در هفته اجرا شد. پس از اتمام برنامه آموزشی از هر دو گروه پس‌آزمون و يك ماه پس از اجرای پس‌آزمون از هر دو گروه آزمون پيگيری به‌عمل آمد. به‌منظور تجزيه داده‌ها از تحليل واريانس چند متغيری و كواريانس(مانكوا) استفاده شد. نتايج نشان داد كه آموزش‌های اسلامی بر افزايش رضايت‌ زناشويی زوج‌ها در پس‌آزمون و همچنين در پيگيری مؤثر بوده است (05/0P≤). ولی در بعد موضوعات شخصيتی مؤثر نبوده است(05/0P ≥).