مقايسه كفايت اجتماعي و خودكارآمدي تحصيلي دانش-آموزان داراي نيازهاي ويژه در سه شيوه آموزش تلفيقي، استثنايي و عادي

هدف اين پژوهش مطالعه كفايت اجتماعي و خودكارآمدي تحصيلي دانش آموزان داراي نيازهاي ويژه در سه شيوه آموزشي موجود (تلفيقي، استثنايي و عادي) در كشور بود. روش مطالعه علي -مقايسه اي بود. از دانش-آموزان پايه هاي چهارم و پنجم ابتدايي آموزش تلفيقي و استثنايي هر كدام 67 نفر و آموزش عادي 30 نفر انتخاب شد. براي سنجش كفايت اجتماعي از پرسش نامه كفايت اجتماعي (SCRQ) ليدل و نيتل و براي سنجش خودكارآمدي تحصيلي از سياهه خودكارآمدي تحصيلي (ASES) جنكينز و همكاران استفاده شد. داده ها با استفاده از روش تحليل واريانس يك راهه و چندراهه بررسي شدند. يافته ها نشان داد كه اثربخشي روش آموزشي كودكان استثنايي نسبت به روش تلفيقي و عادي مطلوب تر است بدين معني كه ميزان كفايت اجتماعي و خودكارآمدي تحصيلي اين گروه از دانش آموزان بيش تر از دو گروه ديگر بود. نتيجه اين كه اهداف برنامه آموزش تلفيقي تحقق پيدا نكرده است.