بررسي رضايت دانشجويان كارشناسي ارشد از آداب استادان راهنما

پژوهش حاضر با هدف رضايت دانشجويان كارشناسي ارشد از آداب استادان راهنما به منظور بهبود برنامه‌ريزي آموزشي اين دوره‌ها انجام شد. روش پژوهش از نوع تحقيقات توصيفي- پيمايشي بود. جامعه آماري را كليه دانشجويان دكتري ورودي سال تحصيلي 92-91 و 93-92 دختر و پسر رشته‌هاي علوم انساني، علوم پايه و فني و مهندسي دانشگاه‌هاي دولتي شهر تهران كه در دو سال اخير از پايان نامه كارشناسي ارشد خود دفاع نموده بودند تشكيل داد (3092 N=). با استفاده از روش نمونه‌گيري كوكران 342 نفر به عنوان نمونه تحقيق انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد. روايي پرسشنامه از طريق متخصصين به دست آمد و پايايي آن از طريق آزمون آلفاي كرونباخ سنجيده شد كه ضريب 87.2/0 نشان از سطح قابل‌قبول ابزار تحقيق بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون t تك نمونه‌اي استفاده شد. بر اساس نتايج به دست آمده آگاهي استاد از وظايف خود به عنوان راهنما، استفاده از سبك حمايتي، استفاده از شيوه تعاملي افقي، برخورد مناسب با دانشجو، معيارهاي آكادميك و ويژگي‌هاي رفتاري، به وجود آمدن انگيزه پژوهشي و تخصص در جمع‌بندي و نتيجه‌گيري از پژوهش به ترتيب به عنوان مهم‌ترين گويه از مولفه‌هاي آداب استادان راهنما شناخته شدند