تحليل تطبيقي شاخص هاي توسعه پايدار شهر بم بعد از زلزله سال 1382 با ساير نواحي شهري كشور

امروزه نظام­هاي مديريت و برنامه­ريزي شهري، در تلاش اند از طريق رصد تحولات توسعه شهري، برنامه­هاي توسعه را به سمت پايداري قوي­تر هدايت كنند. پايش تغييرات نظام شهري و تحولات ابعاد پايداري توسعه شهري، زيربنايي براي تحقق اهداف ارزشمند توسعه پايدار شهري شمرده مي شود. در اين ميان شهر بم پس از زمين لرزه 1382، نسبت به ساير شهرهاي كشور با تغييرات گسترده­اي در زمينه­هاي فيزيكي، اقتصادي ـ اجتماعي و زيست محيطي، همراه بوده است. بنابراين ارزيابي تحولات توسعه­ اين شهر در مقايسه با وضعيت شاخص هاي پايداري ساير نقاط شهري كشور، ضروري به نظر مي­رسد. هدف پژوهش حاضر، بررسي و تحليل ابعاد پايداري شهر بم و مقايسه آن با شاخص­هاي پايداري شهري در سطح ملي است. با عنايت به هدف پژوهش، فرضيه اصلي تحقيق اين گونه مطرح شده است: به نظر مي­رسد بين ابعاد پايداري توسعه شهر بم و ساير نقاط شهري كشور، تفاوت معناداري وجود دارد. در راستاي آزمون فرضيه پژوهش، داده­هاي مورد نياز از سرشماري­هاي عمومي به دست آمده است و با استفاده از آزمون ناپارامتري علامت، تحليل­هاي لازم روي داده­ها انجام گرفت. نتايج پژوهش نشان داد، شهر بم به لحاظ شاخص­هاي پايدار شهري نسبت به متوسط نظام شهري كشور، وضعيت مطلوب­تري دارد و به طور كلي در رديف شهرهاي پايدار شمرده مي شود. تحليل­هاي آماري نشان داد، شهر بم به لحاظ شاخص­هاي اجتماعي و زيست محيطي در مقايسه با پايداري شهرها در گستره ملي، از وضعيت پايدارتري برخوردار است، اما در بعد اقتصادي، مقادير شاخص­هاي پايداري شهر بم تفاوت معناداري با مقادير متوسط شاخص­هاي پايداري اقتصاد شهري كل كشور ندارد و پايداري اين بعد در مقايسه با ابعاد اجتماعي و محيطي پايداري شهر بم كمتر است.