مطالعه مصب رودخانه هاي منتهي به درياي خزر در استان گيلان بر اساس جوامع كفزيان

آب هاي مناطق ساحلي، به ويژه مصب ها از جمله مناطق با توان توليد بالا قلمداد مي شوند كه تحت تاثير ورود انواع آلود گي ها در مسير زوال و نابودي قرار دارند. اكوسيستم هاي مصب رودخانه هاي منتهي به درياي خزر در شمال كشور از نظر جانوران كفزي و شاخص هاي كيفي مرتبط كمتر مورد توجه قرار گرفته اند. در اين پژوهش، بررسي مصب 18 رودخانه منتهي به درياي خزر در استان گيلان با استفاده از جوامع كفزيان مورد توجه قرار گرفت. در مصب هر رودخانه 8 ايستگاه تعيين شد كه طي سه دوره زماني زمستان 1387، بهار و تابستان 1388 نمونه برداري و شناسايي شدند. ارزيابي زيستي و بررسي كيفي آب مناطق با استفاده از شاخص هاي تنوع گونه اي شانون ـ وينر و شاخص زيستي هيلسنهولف انجام شد. نتايج محاسبه شاخص تنوع شانون ـ وينر در رودخانه هاي مختلف نشان داد كه رودخانه هاي آستارا و لمير به ترتيب كمترين و بيشترين تنوع موجودات را داشتند. ايستگاه هاي رودخانه اي ( 1 و 2 ) كمترين مقدار و ايستگاه هاي دور از ساحل (5، 6 و 7) بيشترين مقدار شاخص تنوع را داشتند. بر اساس رتبه بندي كيفي آب با ميانگين شاخص بيولوژيك هيلسنهولف، ايستگاه هاي 1و 2 با ساير ايستگاه ها تفاوت معنادار نشان داده بودند و كيفيت نسبتاً ضعيف داشتند. مصب رودخانه هاي خطبه سرا، ناورود، حشمت رود و شيرآباد كيفيت خوب و بيشتر مناطق وضعيت متوسطي داشتند. در شماي كلي رودخانه هاي غرب منطقه بررسي شده از وضعيت كيفي مطلوب تري برخوردار بوده است كه در ارتباط با خصوصيات بيولوژيك بي مهرگان كفزي، شرايط متفاوت حاكم در فصول بررسي شده، گستره حوزه آبخيز و مرفولوژي رودخانه ها تفسير شده اند.